Unihokej to jedna z najmłodszych dyscyplin sportowych, a jej zasady są bardzo proste. Nazwa tej dyscypliny jest skrótem od uniwersalnego hokeja. Unihokej jest grą bardzo popularną przede wszystkim w krajach skandynawskich. W latach siedemdziesiątych gra dotarła do Szwecji, dzięki studentom, którzy zetknęli się z nią w Holandii podczas wakacji. Stała się bardzo popularna w szkołach i klubach szwedzkich, przyjmując nazwy: lasticbandy, softbandy, floorbandy. Gra ta obecnie nosi różne nazwy: w Szwecji i Rosji - innebandy, Japonii i Niemczech - unihoc. Międzynarodowa Federacja tej dyscypliny przyjęła nazwę floorball. Obecnie unihokej jest znany pod różnymi nazwami w około 20 krajach świata, w tym - poza Europą - w Japonii, Kanadzie, USA, Australii.
Unihokej jest grą dla wszystkich. Proste zasady gry w unihokeja i możliwości uprawiania tej dyscypliny w każdych warunkach i przez wszystkich bez względu na umiejętności. Początkowo unihokej był tylko grą rekreacyjną, rodzinną, stanowił uzupełnienie zajęć z innych dyscyplin, obecnie podbija świat, wchodzi na duże areny sportowe. Rozwija się niezwykle dynamicznie i ma coraz więcej zwolenników na całym świecie. Ta atrakcyjna i widowiskowa gra stanowi również znakomite uzupełnienie specjalistycznych treningów innych dyscyplin sportu. Unihokej spełnia wymagania, jakie powinno stawiać się sportom dla najmłodszych. Jest sportem - zabawą, nacechowaną dużą dynamiką, walorami wychowawczymi (wyrabia poczucie odpowiedzialności, rozwija umiejętności współdziałania, poszanowania przepisów itp.), zaspokaja potrzebę aktywności ruchowej i walki sportowej. Systematycznie uprawiany wzmacnia organizm dziecka, wpływa na poprawę ogólnego rozwoju fizycznego, rozwija motorykę oraz specjalne umiejętności i nawyki ruchowe. Jest to gra, której zasady dostosowujemy do potrzeb i umiejętności grających.
Unihokej do Polski zawitał w 1981 roku. Początek promocji unihokeja w kraju zapoczątkował pokaz dyscypliny, połączony ze spotkaniem z jej twórcą Carlem AK Ahlgvistem - propagatorem tej gry w Szwecji - dla przedstawicieli AWF z całej Polski. Pokaz odbył się w Gdańskiej Akademii Wychowania Fizycznego w 1992 roku. Jest to gra zespołowa, w której uczestniczą bezpośrednio dwie drużyny składające się z 5 lub 4 osób (liczba zawodników zależy od wielkości boiska). Rozgrywany jest w formie meczu między dwoma drużynami i polega na zdobyciu większej liczby bramek niż drużyna przeciwnika. Gra powinna być prowadzona w sali o twardej i równej nawierzchni, na boisku określonym przez przepisy Polskiej Federacji Unihokeja – Floorball. Grę prowadzi się przy użyciu specjalnej konstrukcji kijów z tworzywa sztucznego oraz lekkiej, perforowanej piłeczki plastikowej. Wielkość bramek metalowych składanych lub stałych również zależna jest od wielkości boiska. Boisko powinno mieć wymiary 40 x 20 m. i być ograniczone bandą o wysokości 50 cm z zaokrąglonymi narożnikami., w którym wyznaczona jest linia środkowa, pole bramkowe wyznacza prostokąt 3 x 1, 5 m., punkty rzutów karnych i sędziowskich. W czasie gry należy przestrzegać podstawowych zasad: nie wolno grać kijem uniesionym powyżej kolan, nie wolno też grać głową, nogą oraz przebywać i bronić w polu bramkowym. Mecze sędziowane są przez dwóch równorzędnych sędziów.
Najmniejsze dozwolone wymiary boiska wynoszą 16 x 8 m (dla 3 zawodników). W polu bramkowym nie mogą przebywać zawodnicy drużyny broniącej i atakującej w sposób uniemożliwiający zdobycie bramki gdyż grozi to rzutem karnym w przypadku drużyny broniącej lub rzutem wolnym w przypadku drużyny atakującej. Rzut wolny od bramki dyktuje się kiedy zawodnik drużyny atakującej dotknie piłki ciałem lub kijem znajdującym się w polu bramkowym drużyny przeciwnej. Rzut karny zostaje podyktowany w momencie, kiedy zawodnik drużyny broniącej dotyka ciałem lub kijem będąc we własnym polu bramkowym.
Unihokej to dyscyplina sportowa o charakterze rywalizacji bezpośredniej z ograniczonym prawem kontaktu fizycznego z przeciwnikiem. Wykorzystanie przewagi wynikającej z warunków fizycznych zawodnika ograniczone jest przepisami gry. Zawodnik uczestniczący w grze może być zmieniany wielokrotnie w różnych jej momentach, zawsze jednak z określonego miejsca zmian.
Unihokej można uprawiać w szkole w ramach zajęć wychowania fizycznego. Podstawową zaletą unihokeja jest to, że mogą w niego grać wszyscy, także osoby o mniejszej sprawności fizycznej, a nawet niepełnosprawni. Wymaga to jednak odpowiednich modyfikacji. Gra jest bezpieczna, wyzwala wiele emocji i daje grającym dużo przyjemności. Jej uniwersalność polega m.in. na możliwości dokonywania zmian dotyczących zasad gry w zależności od umiejętności i potrzeb grających oraz na dużych możliwościach adaptacyjnych - tam, gdzie nie ma sal gimnastycznych, grać można na korytarzach czy innych nawierzchniach utwardzonych. Unihokej jest bowiem grą dla wszystkich.